Zwierz w Dredach FCI


Idź do treści

Wzorzec FCI

PULI

Wzorzec FCI nr 55
PULI

Kraj pochodzenia: Węgry

Data publikacji obowiązującego wzorca: 06.04.2004

Użytkowanie: Pies pasterski

Klasyfikacja FCI:
Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające

Sekcja 1 - Psy pasterskie
Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
Puli to dawna rasa węgierskich psów pasterskich, pochodzenia azjatyckiego. Jego przodkowie w rejon Karpat przywędrowali niemal na pewno z dawnymi Madziarami, koczowniczym ludem hodowców bydła i owiec.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniej wielkości, krzepkiej, ale subtelnej budowy, o niezbyt delikatnym kośćcu, kwadratowej sylwetce, suchego typu konstytucji,
dobrze umięśniony. Poszczególne części ciała nie są łatwe do oceny, gdyż cały pies porośnięty jest obfitą sierścią, tworzącą zbite płaty
i sznury. Niezbędne jest więc, aby sędzia posługiwał się przy ocenie dotykiem, a nie tylko wzrokiem. Sierść na głowie jest tak obfita, że głowa wydaje się okrągła, a oczy są niewidoczne. Obficie owłosiony ogon, zawinięty nad grzbietem, powoduje, że linia górna zdaje się wznosić w kierunku zadu.

WAŻNE PROPORCJE:
- długość tułowia jest równa wysokości w kłębie,
- głębokość klatki piersiowej stanowi nieco mniej, niż połowę wysokości w kłębie,
- długość kufy stanowi jedną trzecią długości głowy.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Puli to pies o żywym temperamencie, nadzwyczaj chętny do nauki. Kocha dzieci i jest doskonałym psem stróżującym, a budowa pozwala mu na uprawianie rozmaitych sportów.

GŁOWA:
Oglądana z przodu okrągła, oglądane z boku wydaje się eliptyczna.

Mózgoczaszka:
Czaszka: mała i delikatna, Łuki brwiowe mocno rozwinięte.
Stop: ledwie widoczny.

Trzewioczaszka:
Nos: niewielki, czarny.
Kufa: nie powinna być szpiczasta. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: przylegające, ciemno pigmentowane.
Uzębienie: zgryz nożycowy, uzębienie pełne (42 zęby) zgodnie ze wzorem zębowym.
Oczy: średniej wielkości, ciemnobrązowe, osadzone trochę skośnie i umiarkowanie szeroko. Wyraz żywy i inteligentny. Dobrze pigmentowane powieki przylegają ściśle do gałki ocznej.
Uszy: osadzone umiarkowanie wysoko, o szerokiej podstawie. Wiszące, kształtu litery V, z zaokrąglonymi końcami.

SZYJA:
Średniej długości, sucha, dobrze umięśniona, noszona pod kątem około 45 stopni do poziomu, obficie owłosiona.

TUŁÓW:
Linia górna: prosta, ale zarzucony na grzbiet ogon sprawia wrażenie, że wznosi się ku zadowi.
Kłąb: tylko nieznacznie wyróżnia się z linii górnej.
Grzbiet: średniej długości, prosty i umięśniony.
Lędźwie: bardzo mocno umięśnione, krótkie.
Zad: krótki, lekko opadający.
Klatka piersiowa: głęboka, długa, o dobrze wysklepionych żebrach.
Linia dolna: łagodnie wznosząca się ku tyłowi.

OGON:
Osadzony średnio wysoko, płasko zakręcony na grzbiecie, obficie porośnięty gęstym włosem. Rozprostowany powinien sięgać stawu
skokowego.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:

Łopatki: skośnie ustawione, dobrze przylegające. Pionowa linia, poprowadzona od kłębu, powinna przejść przez najbardziej
wysuniętą do przodu i najgłębszą część klatki piersiowej. Kąt między łopatką i ramieniem wynosi 100 do 110 stopni.
Ramiona: średniej długości, dobrze umięśnione.
Łokcie: dobrze przylegające do tułowia. Kąt pomiędzy ramieniem i przedramieniem 120 do 130 stopni.
Przedramiona: Długie, proste, o wyraźnych, suchych mięśniach.
Łapy: krótkie, zaokrąglone, zwarte, o dobrze wysklepionych palcach.
Pazury czarne lub ciemne, łupkowoszare. Opuszki ciemne i sprężyste. Łapy skierowane do przodu, równolegle wobec siebie, umiarkowanie szeroko.

Kończyny tylne:

Ustawione umiarkowanie szeroko i równolegle. Kąt pomiędzy udem i miednicą 100 do 110 stopni. Kąt w stawie kolanowym 100 do 110 stopni.
Uda i podudzia: długie, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: suche, wyraźnie zaznaczone.
Śródstopia: krótkie.
Łapy: jak przednie, trochę bardziej płaskie.

CHODY:
Nadzwyczaj dziarskie i sprężyste, zwykle z charakterystycznym podskakiwaniem. Pies ma skłonność do obracania się w kółko.

SKÓRA:
Bez fałd, przylegająca, mocno pigmentowana. Widoczne partie skóry czarne lub łupkowo szare, bez względu na maść.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: włos szczenięcy jest gęsty, falisty lub kędzierzawy. Z czasem kępki włosa tworzą płaty i sznury. Sierść składa się z bardziej
szorstkiego włosa okrywowego i delikatnego podszerstka; stosunek tych dwóch rodzajów włosa decyduje o rodzaju sierści.
Jeśli włos okrywowy wyraźnie przeważa nad podszerstkiem, sierść jest luźna i odstająca. Gdy znacznie przeważa podszerstek,
sierść pilśni się, ale jest zbyt miękka i trudna w pielęgnacji, co jest niepożądane. Gdy proporcja obu rodzajów włosa jest odpowiednia,
co uwarunkowane jest genetycznie, sierść tworzy estetyczne wstęgi i sznury, łatwe w pielęgnacji.
Najdłuższe są sznury ma lędźwiach, zadzie i udach - sięgają 20-30 cm. Najkrótsze, na głowie i kończynach, mierzą 10-12 cm.
Prawidłowa sierść na głowie to taka, która tworzy gęste sznury, pokrywające całą część twarzową. Niepożądany jest zarówno
włos wyczesany, jak i zupełnie zaniedbany.

MAŚĆ:
a) - czarna,
- czarna z nalotem rdzawym lub szarym,
- płowa (fako) z wyraźną czarną maską. Dopuszczalna niewielka
biała plamka na piersi o średnicy nie większej, jak 3 cm. Białe
włosy między palcami nie stanowią wady.
b) - perłowobiała, bez żółtych nalotów.
Jakakolwiek inna maść czy znaczenia są niepożądane.

WZROST:
Wysokość w kłębie:
pies 39-45 cm, najlepiej 41-43 cm

suka 36-42 cm, najlepiej 38-40 cm
Waga:
pies 13-15 kg

suka 10-13 kg

WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Brak więcej jak dwóch P1, brak jakiegokolwiek innego zęba
(bez uwzględniania M3)
- Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
- Ogon noszony szablasto lub poziomo.
- Sierść krótka, gładka, włos luźno rosnący.
- Wadliwe umaszczenie - niepożądany kolor lub znaczenia.
- Wielkość poza limitem, określonym we wzorcu.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.


Powrót do treści | Wróć do menu głównego