Zwierz w Dredach FCI


Idź do treści

Bajka o Ystvanie

Historie z życia wzięte-History from live

„BAJKA” O YSTVANIE


Historia wydarzyła się, niestety, naprawdę. Zaczęło się jak w bajce i mam nadzieję, że skończy się jak w bajce. Wydarzenia pomiędzy nie były niestety bajkowe L.

A zaczęło się tak…

16.12.2008 r. w hodowli komondorów przyszedł na świat miot szczeniąt. Urodziło się 8 pięknych maluchów. Dostały imiona na „Y”. Wśród nich był także Ystvan. Wszystkie szczeniaki zdrowo rosły pod troskliwą opieką swojej mamy i naszą. Po skończeniu 7 tygodni maluchy zaczęły wyjeżdżać do swoich nowych domów. 1. marca 2009 r. (po wcześniejszej rozmowie telefonicznej) przyjechał po Ystvana Marcin D. z córką Kają L. Komondor miał być podobno spełnieniem marzeń żony Joanny W. Ystvan pojechał do swojego nowego domu w miejscowości Ochodze. Tam czekał na niego psi towarzysz – westik. Właściciele dostali od nas wydrukowaną „instrukcję obsługi” - wytyczne dotyczące wychowania i pielęgnacji. Obiecali kontaktować się z nami w razie jakichkolwiek problemów z psem. Kilka tygodni po odebraniu Ystvana napisali do nas krótkiego maila, że wszystko w porządku i pies ma się dobrze. Zatem wszyscy byli zadowoleni – tak jak powinno być.

W styczniu 2010 r. napisała do nas pewna Pani z Opola. Bardzo chciała zobaczyć jakiegoś komondora na żywo. Skontaktowałam się więc z p.Macinem D. z Ochodzy czy mogę tę Panią skierować do niego. Odpisał, że nie ma problemu – kazał przekazać namiary na siebie. Do głowy mi nie przyszło, że pies nie nadawał się już do pokazywania komukolwiek….

Mijały kolejne miesiące. 24.10.2010 dostaliśmy informację od Człowieka o złotym sercu, że jest do przygarnięcia dwuletni komondor o imieniu Ystvan, bo właściciele chcą go uśpić…. Człowiek, który nas o tym poinformował znał Ystvana i bardzo go lubił.

Nie zastanawialiśmy się nawet czy weźmiemy psa tylko - kiedy. Po ustaleniu dogodnego terminu spakowaliśmy się i pognaliśmy po naszego Ystvana.

Wiedziałam, że pies jest zaniedbany, kompletnie niewychowany i agresywny. Ale to, co zobaczyłam na miejscu przeszło moje oczekiwania. Normalnie komondor w tym wieku ma już ładnie ukształtowane dredy. Istvan natomiast ma wielkie kołtuny, zaś tam gdzie ich nie ma jest krótka sierść. Do tego jest koszmarnie brudny. O jego skrzywionej psychice szkoda nawet wspominać…

Człowiek, który go uratował od prawdopodobnej śmierci próbował założyć mu kaganiec. Niestety nie było to łatwe, a Ystvan nikomu innemu nie pozwolił się nawet zbliżyć, atakując bez zastanowienia. Po godzinie prób zjawił się właściciel – Marcin D. Ze środka budynku obserwowałam jak właściciel pożegna się ze swoim psem. Założył Ystvanowi kaganiec i dosłownie wrzucił go na siłę do bagażnika naszego samochodu, upchał jeszcze jego ogon i zatrzasnął klapę…. Następnie objął dwie znajome dziewczyny i z uśmiechem na ustach poszedł na imprezę, która się akurat tam zaczynała…….. Nawet nie obejrzał za psem. Kolejny problem stojący na drodze biznesmena został rozwiązany. To zachowanie potwierdziło tylko obraz tego faceta, jaki miałam patrząc na zmarnowanego psa.

Marcin D. i jego żona Joanna W., to ludzie bez serca (delikatnie mówiąc) i chyba bez mózgu… Komondor może i miał być spełnieniem marzeń, ale chyba marzeń o posiadaniu drogiego niepowtarzalnego gadżetu, którym można zaimponować sąsiadom. Niestety po przywiezieniu psa do siebie chyba nawet nie przeczytali instrukcji, jakie od nas dostali. Pies żył sobie na podwórku i sam się wychowywał. Kiedy zaczął dorastać wymyślił sobie, że będzie szefem i tak też zaczął się zachowywać. Raz, drugi, trzeci udało mu się kogoś ugryźć, więc nauczył się, że tak się powinien zachowywać. Nikt go nie nauczył jak właściwie ma się odnaleźć w ludzkim świecie. Pani Joanna W. pewnie chciała mieć pięknego komondora z dredami - jak na zdjęciach w internecie. Tylko nie wpadła na to, że te dredy wymagają jednak trochę pracy. W tym domu nikomu nie chciało się ruszyć palcem przy pielęgnacji sierści Ystvana. W pewnym momencie pies był już tak zaniedbany, że wpakowali go do samochodu i zawieźli do ogolenia. Wygodne prawda? Niestety, sierść komondora rośnie całe życie, więc Ystvan znowu obrósł. I ponownie skołtunił. Więc znowu został zawieziony do ogolenia. I tak męczyli się pani Joanna W. i pan Marcin D. z Ystvanem, a Ystvan z nimi prawie 2 lata. W pewnym momencie właściciele wpadli na genialny pomysł pozbycia się swojego zaniedbanego problemu. Wymyślili, że psa uśmiercą. To przecież najprostsze rozwiązanie. Zabić jednego psa, bo sam z siebie nie spełnił oczekiwań, a na jego miejsce zapewne kupić sobie coś innego. Niestety nie pomyśleli żeby do nas zadzwonić, kiedy zaczęły się pierwsze problemy z pielęgnacją i zachowaniem. Można było łatwo nauczyć psa właściwego zachowania gdy miał rok – teraz to będzie już bardzo trudne.

Na szczęście znalazł się jeden Człowiek, który nas poinformował o sytuacji i chciało mu się poświęcić czas na zabranie Istvana i przekazanie go nam. Człowiek ten już wcześniej uratował jednego psa od tych samych ludzi. Tak – mały biały westik też się znudził po jakimś czasie i pewnie też skończyłby w piachu, bo tak najprościej.

Teraz Ystvan jest u nas. Na razie musi być w kagańcu – nie wiem jak długo. Zaczynamy go uczyć prawidłowego zachowania, co nie jest łatwe w przypadku dwuletniego komodora, który poznał już swoją siłę i skuteczność argumentu własnych zębów. Nie wiem ile czasu zajmie nam resocjalizacja psa zepsutego przez głupich ludzi. Nie wiem, czy kiedykolwiek się to uda. Nie wiem czy uda się coś zrobić z sierścią, czy trzeba go będzie po prostu znowu ogolić. Nie wiem, czy znajdzie się dla Ystvana odpowiedni dom z odpowiedzialnymi ludźmi... Jest wiele niewiadomych. Wiem tylko jedno: Marcin D. i Joanna W. to ludzie, którzy nie powinni mieć żadnych zwierząt. Wiem, że swoim zachowaniem uczą swoje dzieci, że czyjeś życie jest nic nie warte. Być może kiedyś ich dzieci też stwierdzą, że rodzice nie spełniają ich oczekiwań, że im przeszkadzają i też potraktują ich jak niewygodne śmieci… Wierzę głęboko, że zło wyrządzone innym kiedyś wraca do człowieka. Podobnie jak dobro.

Ja nie mam pretensji, że sobie nie poradzili - nie wszyscy umieją wychowywać psy. Zdarzają się też różne sytuacje, bywa, że psa trzeba oddać komuś innemu. Ale nigdy im nie wybaczę, że nie skontaktowali się z nami. Nie dali znać, że coś jest nie tak. Pomoglibyśmy wcześniej. Nigdy im nie wybaczę, że chcieli po cichu uśmiercić psa i nigdy im nie wybaczę, że zmarnowali tak ładnie zbudowanego psa.

Jeśli jakiś hodowca chce wiedzieć konkretnie, komu nie sprzedawać swoich ukochanych szczeniaków, proszę o kontakt na maila komondor@komondor.pl

Prześlę dokładne dane adresowe byłych właścicieli Ystvana. Być może ta informacja uratuje życie jakiemuś psu zanim trafi do pani Joanny i pana Marcina…




W związku z tym, że wiele osób interesuje się historią Ystvana i jego postępami w powrocie do normalności, zamieszczam linka do wątku na forum, gdzie opisuję nowe życie psa.


http://forum.molosy.pl/showthread.php?t=20957


Kilka artykułów o Ystvanie:

http://www.pressmedia.com.pl

http://www.poranny.pl

http://facet.interia.pl




Historia Ystvana zakończyła się pomyślnie.

Może trzeba raczej napisać, że zaczęła się pomyślnie, bo Ystvan od połowy stycznia rozpoczął swoje nowe – lepsze życie.

W grudniu zadzwoniła do mnie Pani, która - już zakochana
w komondorach - szukała dla siebie szczeniaka. Pani ta pomogła w swoim życiu wielu zwierzakom. Znałyśmy się telefonicznie i przez e-mail.
Jak zadzwoniła, zapaliła mi się lampka, że to będzie dobry dom dla Ystvana. Wspomniałam jej o psie, jego przejściach, jego nieodpowiedzialnym właścicielom i jego trudnym charakterze. Po naradach rodzinnych oddzwoniła, że decydują się na Ystvana. Po ustaleniu dogodnego terminu Pani przyjechała do nas 15 stycznia. Oczywiście nie została zbyt przyjaźnie przywitana...., ale już na drugi dzień Istvan domagał się od niej pieszczot i uwagi. Radośnie wskoczył do bagażnika wygodnego samochodu i zasiadł tam uśmiechnięty i gotowy do długiej podróży do nowego domu! Nic sobie nie robił nawet z moich łez…

W nowym domu szybko pojął obowiązujące zasady. Szybko zaprzyjaźnił się z suczką, która tam już mieszkała i kotem.

Ystvan mieszka sobie teraz w wygodnym dużym domu. Ma do dyspozycji ogromny, ogrodzony teren, którego na pewno będzie bardzo dobrze pilnował.

Cały czas mamy relacje jak układa się nowym właścicielom życie
z Ystvanem i jak on się zachowuje. Państwo mają bardzo dobre podejście do wychowywania psów :-)

Kochani Nowi Właściciele – dziękujemy Wam bardzo serdecznie za to, że nie baliście się tej „bestii”, za to, że podjęliście ryzyko i sprostaliście wyzwaniu jakim były pierwsze dni Ystvana u Was, za to, że daliście u siebie lepsze życie kolejnemu psu. Jesteśmy przekonani, że Ystvan Wam to wynagrodzi.

Pozdrawiamy serdecznie i życzymy powodzenia.

Mamy nadzieję, że kiedyś uda nam się odwiedzić Ystvana w jego nowym domu.



Podmenu:


Powrót do treści | Wróć do menu głównego